KOMŞUMUZ NERGİS TEYZE ÇİÇEK DAYANIŞMASI

Yazan  | Çizen: Hafsa Boynukalın Pazar, 04 Mart 2018 20:17
Öğeyi Oyla
(3 oy)

Ardıç Sokağı'nda oturuyorduk. Burada komşuluklar bir başkaydı.  Mahallemize yeni bir komşu taşınacak olsa, herkes yardımına koşar, evin eşyaları hep birlikte taşınırdı. Annem: “Evlerinin düzeni yoktur.” diyerek bir telaş akşam yemeği hazırlar, tepsiyi ağabeyimle benim elimize tutuşturarak, hava kararmadan yeni komşularımıza gönderirdi.

O zamanlar mahallenin çocukları, bahçelerde arkadaşça oynayarak büyürlerdi. Bir top hepimizi eğlendirir, ceplerimizdeki yemişler herkese yeterdi. Yolun karşısında oturan komşumuz Nergis teyze ile Bahri amcalardı. Hiç unutmam, bir defasında bana mavili kırmızılı, kışlık bir elbise dikecekti Nergis teyze. Elbiseyi okul gezimiz için yetiştirmeye çalışıyordu. Kimlerin elbisesini dikmemişti ki Nergis teyze? Küçük penceresini örten çiçekli tülün ardında göz ucuyla bizlerin oyunlarını izleyerek elbiselerimizi dikerdi. Bahri amca el kadar bahçelerinde domates, salatalık yetiştirirdi. Bütün çocuklar o domateslerin tadını bilirdi. Bilmem ki o kadarcık şey hepimize nasıl yeterdi?

Yan komşumuz İhsan ağabey nadir de olsa arkadaşlarla küsecek olsak hepimizi barıştırırdı. Bazen elinde fotoğraf makinasıyla ortaya çıkar, bizi toplayarak bir hatıralık fotoğrafımızı çekerdi. Biz ise oyundan çıkmış hâlimize yakınır, “Hazırlansaydık da öyle çekseydin bizi İhsan ağabey.” derdik. “Bir dahakine çocuklar...” derdi bize. Ona rastladıkça: “Fotoğrafımız çıktı mı?” diye sorardık. Bir gün fotoğraflar ile gelir, kimimizin elinde bir oyuncak bebek, kimimizin elinde bir dondurma külahı bulunan neşeli çocukluk fotoğrafımızı hepimize tek tek dağıtırdı.

Mahalledeki evler arasında bir çiçek dayanışması da vardı. Komşulardan birisi güzel bir çiçek yetiştirdiğinde diğerlerine de birer kök vermeyi ihmal etmezdi. En çok annemden çiçek kökü ve tohumları istenirdi. Annemin çiçekleri pek çoktu. Bal renkli hanımelleri, mor menekşeler... Nergis teyze geçen bahar annemden yediveren gülünden istemişti. Annem mevsimi gelince çiçeği köklendirecekti.

Bir gün Nergis teyzelerin mahalleden taşınacağını duyduk. Evlerinin önüne bir kamyonet parkedilerek, eşyaların yüklendiğini gördüğümüzde Murat ile birbirimize bakmıştık üzülerek. Birlikte birçok anımız vardı. “Nergis teyzeye bir teşekkür etsek.” dedik. Aklımıza birdenbire geliveren bir sürpriz için anneme koştuk. Sonra kamyonetin kasasına el birliği ile bir sepet iliştirdik. Nergis teyzenin bahardan beri dile getirdiği yediveren gülüydü hediyemiz. Gül açtıkça bizi hatırlayacaktı komşumuz Nergis teyze.